Eerstelijnsbehandeling met trastuzumab deruxtecan en pertuzumab zorgde voor 44% reductie van het risico op progressie of overlijden ten opzichte van behandeling met een taxaan, trastuzumab en pertuzumab bij patiënten met HER2-positieve, gemetastaseerde borstkanker. Dr. Sara Tolaney (Boston, Verenigde Staten) presenteerde deze interimresultaten van de DESTINY-Breast09-studie tijdens de 2025 ASCO Annual Meeting. Ze denkt dat deze combinatie een nieuwe standaardbehandeling in de eerste lijn zou kunnen worden.
Ongeveer 15-20% van de patiënten met borstkanker heeft de HER2-positieve (HER2+) vorm, en de uitkomsten van patiënten met HER2+ gemetastaseerde borstkanker (mBC) zijn enorm verbeterd met de komst van trastuzumab deruxtecan (T-DXd). In de tweede lijn zorgde T-DXd voor een progressievrije overleving (PFS) van 29 maanden. “Er is veel belangstelling om T-DXd naar de eerste lijn te brengen, vooral omdat met de huidige standaardbehandeling een PFS van iets minder dan 19 maanden wordt bereikt. Ook kan ongeveer een derde van de patiënten na de eerste lijn geen volgende behandeling meer ondergaan”, vertelde Sara Tolaney. Combinatie met pertuzumab, een antilichaam gericht tegen een ander deel van HER2, zou de effectiviteit van T-DXd verder kunnen doen toenemen.
DESTINY-Breast09
In de fase 3-DESTINY-Breast09-studie werden patiënten met HER2+ mBC gerandomiseerd tussen T-DXd + placebo (n=387), T-DXd + pertuzumab (T-DXd + P; n=383) of standaardbehandeling met een taxaan (paclitaxel of docetaxel), trastuzumab + pertuzumab (THP; n=387).1 De patiënten mochten één lijn endocriene therapie hebben gekregen in de gemetastaseerde setting, maar geen andere systemische behandeling. Tolaney presenteerde de interimanalyse van de armen met T-DXd + P en THP. De primaire uitkomstmaat was de PFS volgens blinded independent central review. Ten tijde van de analyse was 46% van de patiënten in de T-DXd-arm en 33% in de THP-arm nog onder behandeling. De mediane follow-up was 29,2 maanden.
13,8 maanden langere PFS
“T-DXd + P leidde tot een statistisch significante en klinisch relevante verbetering van de PFS, met een mediane PFS van 40,7 maanden met T-DXd + P vergeleken met 26,9 maanden met THP (HR 0,56; p<0,00001)”, zei Tolaney. Omdat een groot deel van de patiënten nog onder behandeling is, verwacht ze dat het verschil mogelijk nog groter wordt bij verdere follow-up. Het PFS-voordeel was zichtbaar in alle geanalyseerde subgroepen, waaronder die op basis van eerdere behandeling, HR-status en PIK3CA-mutatiestatus.
Het objectieve responspercentage was 85,1% met T-DXd + P, waarvan 15,1% complete respons, versus 78,6% en 8,5% met THP. Ook de mediane responsduur was langer: 39,2 maanden met T-DXd + P en 26,4 maanden met THP. De data over de algehele overleving zijn nog immatuur, maar er is al wel een vroege trend zichtbaar in het voordeel van T-DXd + P, aldus Tolaney.
Geen nieuwe veiligheidssignalen
De veiligheidsprofielen kwamen overeen met die van de afzonderlijke middelen. Behandelingsgerelateerde bijwerkingen van graad 3 of hoger kwamen in beide armen ongeveer even vaak voor. “Er waren wel meer dosisonderbrekingen of -reducties in de T-DXd-arm, en vijf patiënten overleden als gevolg van bijwerkingen ten opzichte van één in de THP-arm”, meldde Tolaney.
Deze data suggereren dat T-DXd + P een nieuwe standaardbehandeling kan zijn in de eerste lijn voor patiënten met HER2+ mBC, concludeerde ze.
Referentie
1. Tolaney S, et al. J Clin Oncol 2025;43(17_suppl): abstr LBA1008.
Dr. Astrid Danen, wetenschapsjournalist
Congres Up-to-date 2025 vol 10 nummer 2
DEEL DIT ARTIKEL:
Commentaar prof. dr. Agnes Jager, internist-oncoloog, Erasmus MC, Rotterdam
Tijdens de 2025 ASCO Annual Meeting werden de primaire resultaten van de ASCENT-04/KEYNOTE-D19-studie als practice-changing gepresenteerd.1 Of dat echt zo is, vraag ik me af. In deze studie kregen patiënten met gevorderde, PD-L1-positieve, triple-negatieve borstkanker (TNBC) een eerstelijnsbehandeling met ofwel sacituzumab govitecan (SG) plus pembrolizumab of chemotherapie plus pembrolizumab. Na een mediane follow-up van veertien maanden was de progressievrije overleving (PFS) beter met SG plus pembrolizumab (11,2 maanden) ten opzichte van chemotherapie plus pembrolizumab (7,8 maanden; HR 0,65). Deze resultaten voldoen niet aan de PASKWIL-criteria. De preliminaire resultaten wat betreft de algehele overleving (OS) lieten een HR van 0,89 zien, maar bij 81% van de patiënten in de chemotherapiegroep was er bij progressie sprake van cross-over naar de SG-groep. De verwachting is daarom dat er uiteindelijk geen groot OS-verschil tussen beide groepen gevonden zal worden. SG is in latere lijn immers buitengewoon effectief gebleken. Voor Nederland zullen deze resultaten mijns inziens dan ook van beperkte betekenis zijn. Wellicht dat de combinatie van SG plus pembrolizumab nog meerwaarde heeft voor patiënten die tussen zes en twaalf maanden na de primaire behandeling al progressie hebben. Dit is een groep met een heel ongunstige prognose, waarvoor we eigenlijk geen reële opties hebben anders dan capecitabine. Hopelijk kunnen we SG plus pembrolizumab op termijn wel inzetten bij deze patiëntengroep. Een openstaande vraag is dan nog wel wat de meerwaarde is van pembrolizumab, vooral voor patiënten die in neoadjuvante setting al pembrolizumab gehad hebben.
Een andere belangrijke studie was de gerandomiseerde DESTINY-Breast09-studie, waarin de eerstelijnsbehandeling met trastuzumab deruxtecan (T-DXd) plus pertuzumab vergeleken werd met de standaardcombinatie taxaan plus trastuzumab en pertuzumab (THP) bij patiënten met gemetastaseerde, HER2-positieve borstkanker.2 De mediane follow-up was 29 maanden en de resultaten waren overtuigend positief voor de primaire uitkomstmaat PFS. De verbetering van 26,9 maanden met THP naar 40,7 maanden met T-DXd plus pertuzumab was statistisch significant en klinisch relevant (HR 0,56; 95% BI 0,44-0,71; p<0,00001). De belangrijkste twee commentaren op de studie zijn dat T-DXd werd gegeven tot progressie, terwijl de taxaan in de vergelijkende arm maar zes kuren gegeven werd, en dat slechts 20% van de patiënten in de tweede behandellijn T-DXd aangeboden kreeg. Dat geeft te denken, evenals de toxiciteit van de behandeling. Patiënten die bijvoorbeeld interstitiële pneumonitis ontwikkelen, kunnen in latere lijnen wellicht geen ander antilichaam-geneesmiddelconjugaat meer krijgen. Dus ondanks deze mooie resultaten denk ik dat we goed moeten nadenken of we dit regime wel per se in eerste lijn moeten willen inzetten.
Tot slot was er een zeer elegante studie naar een de-escalatiestrategie: de neoCARHP-studie. In deze non-inferioriteitsstudie is bij patiënten met HER2-positieve borstkanker onderzocht wat het percentage pathologisch complete responsen was bij een neoadjuvante behandeling met zes kuren van een taxaan plus trastuzumab en pertuzumab (THP) met of zonder carboplatine.3 De taxaan werd in een driewekelijks schema gegeven, daar waar veel landen de voorkeur geven aan wekelijks paclitaxel. De pathologisch complete respons van de groep die THP kreeg, bleek non-inferieur aan de respons van de groep die THP plus carboplatine kreeg. Een mooie studie die allereerst laat zien dat patiënten niet altijd negen kuren nodig hebben, wat we in Nederland al weten vanuit de TRAIN-studies. En daarnaast blijkt carboplatine dus ook weinig toe te voegen aan de behandeling. Voor patiënten met stadium II-borstkanker zijn dit wat mij betreft resultaten die onze dagelijkse praktijk kunnen veranderen. Voor patiënten met stadium III-ziekte ben ik iets terughoudender, omdat deze groep ondervertegenwoordigd was in deze studie. Maar als je al enige reden hebt om carboplatine niet te geven bij iemand met HER2-positieve borstkanker, kun je dat op basis van de resultaten van deze studie doen.
Referenties
1. Tolaney S, et al. J Clin Oncol 2025;43(17_suppl): abstr LBA109.
2. Tolaney S, et al. J Clin Oncol 2025;43(17_suppl): abstr LBA1008.
3. Wang K, et al. J Clin Oncol 2025;43(17_suppl): abstr LBA500.
In een podcast gaan prof. dr. ir. Koos van der Hoeven en prof. dr. Agnes Jager naast bovenstaande studies ook in op de VERITAC-2-, de INAVO120- en de FINER-studie. Deze podcast is te beluisteren op oncologie.nu/podcasts